دانلود مداحي

دکتر محمد باقر قالیباف که در یادواره سردار شهید عبدالحسین برونسی در باغ موزه دفاع مقدس تهران سخن می‌گفت، افزود:در دیدار و گفت‌وگویی که با جمعی از خانواده‌های شهدا داشتم، همسر یکی از شهدا از من سوال کرد که آیا در این روزها و شب‌هایی که می‌گذارنید و کار و تلاش می‌کنید به یاد شهدا می‌افتید و از آنها کمک می‌خواهید ؟ به ایشان اینگونه گفتم که همه وجود ما و همه سختی‌ها و تلخی‌هایی که امروز در مسیر پرمشقت کارمان و در این فضای سختی که بر همه ما حاکم است، جز به عشق دوستان و هم رزمانمان قابل تحمل نیست. اگر با ذره‌بین هم دور خودمان را بگردیم یاران با وفایی مانند شهید چراغچی که اوج اخلاص و خون دل خوردن و صبر بود پیدا نمی‌کنیم. هنوز گرمی دست شهید چراغچی که بعد از «عملیات بدر» در بیمارستان بستری بود و دست مرا گرفت، در وجودم هست.شهردار تهران با بیان این که ما واقعا خداباوری و اخلاص را از شهید برونسی آموختیم، افزود:درست است که من مدتی فرمانده بودم اما بسیاری از شهدا مانند شهید چراغچی، شهید نظرنژاد، شهید شوشتری و… بر من فرماندهی کردند. من در دوران جنگ بسیجی یکایک اینها بودم و این بزرگی این مردان را می‌رساند که من روزی شاگردشان و زیر دستشان بودم و کار از آنها یاد گرفتم. ما این اخلاص و گذشت را از شهید برونسی یادگرفتیم. ما شجاعت را از شهید نظرنژاد آموختیم. ما مدیریت را از شهید محمدزاده یاد گرفتیم.وی اظهار کرد:ما صبر و گذشت و مقاومت و آرامش را در زندگی از شهید شوشتری یاد گرفتیم. هر زمان احساس ناآرامی می‌کردیم، وقتی با شهید شوشتری مواجه می‌شدیم راهی جز آرام شدن نداشتیم. اوضاع به هم ریخته اما وجود این شهید بزرگوار به همه آرامش می‌داد چون مانند یک کوه می‌ایستاد. ما کم حرفی و پرکاری را از شهید غزنوی یاد گرفتیم. ما عدم دلبستگی به دنیا را از شهید فاضل‌الحسینی یاد گرفتیم.

قالیباف گفت : شهید کاظمیان حتی در روزهای منتهی به شهادتش در «عملیات کربلای ۵»، دو چیز همیشه در وجودش برجسته بود: یکی محکمی و یکی نظم و انضباط.

وی یادآور شد: ما همیشه از شهدا کمک می‌خواهیم. همه باور ما این است که عاقبت به خیری ما فقط در تداوم راه شهدا است و از خدا هم می‌خواهیم ما را لحظه‌ای به خود وامگذارد و توفیق دهد راه شهدا را تحت رهبری مقام معظم رهبری پیش ببریم چرا که فرهنگ نجات بخش کشور در هر عرصه‌ای جز فرهنگ جهاد و شهادت نیست. باور ما بر این فرهنگ است که ما را در صراط مستقیم قرار می‌دهد و هم عزت ما را در دنیا نگه می‌دارد و هم آخرت ما را تضمین می‌کند و هرگونه خلل و جز این مسیر حتما راه باطلی است که یا باید ذلیل دست دنیامداران و مستکبران شویم و یا عاقبت به خیری را از دست بدهیم.

در این مراسم از خانواده‌های شهیدان عبدالحسین برونسی، نورعلی شوشتری، محمد حسن نژاد، رجبعلی محمدزاده، ولی‌الله چراغچی، نورالله کاظمیان، سیدحسین فاضل حسینی و گل محمد غزنویی تجلیل شد.

 

نوشته شده توسط حامد در ساعت موضوع دکتر قالیباف | لینک ثابت

در سال 1340 در طرقبه به دنیا آمدم. روز اول شهریور. طرقبه شهر کوچکی است و ییلاق مشهد محسوب می‌شود. پول‌دار نبودیم. زندگی‌مان معمولی بود و چرخ آن بی هل‌دادن نمی‌چرخید. من بچه بودم. درآمدی نداشتم. اما هر وقت می‌توانستم کار کوچکی کنم و درآمد اندکی به دست بیاورم که کمک پدر و خانواده باشد این کار را می‌کردم. روابط ما در خانواده‌مان روابط گرمی بود. همدیگر را دوست داشتیم و دوست داریم. چیز عجیبی هم نیست. مردم ایران معمولا همین‌طوراند. پدرم محور خانواده است. انسجام و پیوستگی خانه با او بود. در کنار او محبت میان باقی اعضای خانواده معنا پیدا می‌کرد. شانزده ساله که بودم، سال 1356، اوج بی‌قراریم بود. پر از انرژی بودم. عجیب بود. کشور هم انگار تازه شانزده سالش شده باشد، همین حال را داشت. پر از انرژی شده بود و از وضع موجود ناراضی بود. آرمان‌های امام این امکان را فراهم می‌کرد. امام می‌خواست مردم اسلام را بشناسند و عمل کنند. می‌خواست مردم آقای خودشان و بنده‌ی خدا باشند. ما با امام نفس می‌کشیدیم و هر چه دستمان می‌رسید، هر چه که به انقلاب مربوط بود، می‌خواندیم. از یک سو تشنه‌ی خواندن و دانستن بودیم و از سوی دیگر، تشنه‌ی حرکت و عمل. کتاب می‌خواندیم، اعلامیه می‌خواندیم، پای سخن‌رانی و منبر می‌رفتیم؛ مسجد کرامت، امام حسن مجتبی و موسی‌الرضا. منبر شهید هاشمی نژاد، شهید کامیاب، شهید دیالمه، آیت‌الله خامنه‌ای، حاج آقا قادری و شیخ علی تهرانی شده بود پاتوق‌مان. همان‌قدر هم کار می‌کردیم و دنبال کار بودیم. دوست نداشتیم کنار بنشینیم و فقط حرف بزنیم. امروز دیگر همه‌ی این مجالس قابل تأیید نیستند اما آن روزها همه‌ی این‌ها مجلس مذهبی به حساب می‌آمدند. مثلاً پایگاه اصلی حجتیه هم مشهد بود. مردم وقتی فاصله‌شان با انقلاب روشن شد، ازشان جدا شدند.   همان سال در اوج خفقان با چند تا از هم‌مدرسه‌ای‌هام انجمن اسلامی دانش‌آموزان را راه انداختیم. این انجمن هسته‌ی اولیه‌ی انجمن اسلامی دانش‌آموزان خراسان و بعد کشور شد. یادشان به خیر، فاضل‌الحسینی و جامی که آن روزها از فعالان بودند شهید شدند. انقلاب تازه پیروز شده بود، ضد انقلاب از چپ و راست و کمونیست و سلطنت‌طلب در مخالفت با انقلاب به یک نقطه‌ى توافق رسیده بودند؛ می‌خواستند مردم را از کارشان پشیمان کنند، شروع کرده بودند به ترور و خراب‌کاری. مثلا مى‌رفتند در همین خیابان امام رضاى مشهد در عطارى یک پیرمرد ساده‌ى شهرستانى نارنجک مى‌انداختند چون پسرش در سپاه بود. مردم هم همه شدند یک صدا. احساس وظیفه مى‌کردند که بروند اسلحه دست گرفتن را یاد بگیرند تا از خودشان و انقلاب و کسانشان دفاع کنند. اصلا کمیته‌ها و سپاه همین طور به وجود آمد. اسم سپاه را اگر دقت کنید نشان مى‌دهد در چه وضعى بوده است؛ سپاه پاسداران انقلاب اسلامى. یعنى انقلاب اسلامى نیاز داشته تا کسانى ازش پاسدارى کنند. حتى روزى در یک دیدار با امام – گمان کنم دیدار با روزنامه‌نگاران بود – پارچه‌اى نوشته بودند که «واى به روزى که قلم‌ها را زمین بگذاریم و مسلسل دست بگیریم.» که امام صحبتى کرد به این مضمون که خدا کند روزى مسلسل‌ها را هم زمین بگذاریم و آن‌ها هم که به ضرورت تفنگ دست گرفته‌اند قلم به دست بگیرند. محمود کاوه و ولى‌الله چراغ‌چى و برونسى این‌طورى شد که رفتند پاسدار شدند. همت معلم بود. اگر هم جنگ و ضدانقلاب، هستى انقلاب را به خطر نینداخته بودند همان درسش را مى‌داد. عشق تفنگ که نداشت. باکری هم شهردار بود. شهردار ارومیه. غلام‌حسین افشردى هم که بعدها شد حسن باقرى، خبرنگار بود. خبرنگار روزنامه‌ى جمهورى اسلامى. کسى که از بزرگ‌ترین طراحان جنگ در قرن بیستم محسوب مى‌شود. من هم هجده سالگیم در سال پنجاه و هشت بود. مى‌شد راحت بروم خدمت سربازیم را کنم و بروم دنبال درس و زندگیم یا در مغازه‌ى پدرم بایستم و یک لقمه نان حلال گیر بیاورم و بخورم. خواستم دینم را به انقلاب ادا کنم. رفتم جبهه. این سال‌ها گاهى کسانى طورى برخورد مى‌کنند که انگار بگویند «یا تو یک دیکتاتور نظامى هستى یا باید از دوره‌اى که نظامى بوده‌اى ابراز ندامت کنى.» نه. ندامتى در من نیست. خوش‌حالم که از کشورم و انقلاب مردمم دفاع کردم. خوش‌حالم که با دیوانه‌ى متجاوزى مثل صدام جنگیدم. خوش‌حالم که با شهدایى که اسم بردم نشستم و برخاستم. ایران که آمریکاى بعد از جنگ ویتنام نیست. ما که متجاوز نبوده‌ایم. ما مردمى هستیم سرافراز. مردمى که تنها در حد دفاع از خودمان و حتى کم‌تر از آن از سلاح و امکان نظامیمان استفاده کرده‌ایم. من هنوز هم به پاسداریم افتخار می‌کنم. سال شصت و یک من را کردند فرمان‌ده تیپ امام رضا و یک سال بعد فرمان‌ده لشکر پنج نصر خراسان. برادرم حسن هم غواص همان لشکر بود. من همان سال ازدواج هم کردم. بیست و دو سالم بود. آن‌ها که به من اعتماد کردند و وظیفه‌ى فرمان‌دهى را به گردن من گذاشتند چه شجاعتى داشتند و من که پذیرفتم هم چه شجاعتى داشتم و ببین که حالا بعضى از ما چه فراموش‌کار شده‌ایم که به مرد سى ساله و چهل ساله اعتماد نمى‌کنیم و کار نمى‌سپریم و مى‌گوییم هنوز جوان است. برادرم حسن در کربلای چهار شهید شد. جنگ چنین چیزى بود. ما در جنگ داغ دیدیم و رنج کشیدیم و بزرگ شدیم. اگر کسى خیال مى‌کند این که گفته‌اند جنگ برکت بود یعنى ایام به کام بود و همه چیز جفت و جور، در اشتباه است. ما در جنگ برادران تنی‌مان و برادران ایمانی‌مان را از دست دادیم. براى من از دست دادن حسن قالیباف شاید همان قدر سخت بود که از دست دادن ولی‌الله چراغ‌چی. ولی‌الله چراغ‌چی هم براى من مثل برادر بود. ولی به راهى پا گذاشته بود که همه مى‌دانستیم آخرش فراق این دنیا و سعادت آن دنیا است. او به کام خودش رسید و ما هم باید شکیبایى کنیم تا ببینیم خدا برای‌مان چه خواسته است. این را که در این هشت سال و بعد از این هشت سال کجا بودم و چه کردم نه مى‌توانم بگویم و نه مى‌توانم بگذرم. گفتنش به خودستایى‌هاى اغراق‌آمیز و سرگیجه‌آور شبیه است و نگفتنش از سویى شبیه گریز و ندامت از گذشته است و از سویى شبیه کفران نعمت. نعمت بودن در شرایطى و در کنار و زیر دست کسانى که این تجربه‌ها را میسر کردند و گذاشتند تا باقر قالیباف جوان بشود آدمى که الان هست. کوتاه مى‌گویم. بعد از جنگ هم باز مى‌توانستم بروم دنبال همان یک لقمه نان حلال بى‌دغدغه. اما نرفتم. هنوز غرب کشور کاملا امن نبود مدتی ماندم تا امنیت غرب کامل شود. نگذاشته بودیم ایران به چنگ مهاجم وحشى بیفتد اما در همین کش‌مکش او کم ویرانى پدید نیاورده بود. هر کس خرمشهر را پس از جنگ دیده باشد مى‌داند که از چه ویرانى‌اى صحبت مى‌کنم. باز هم ساختن وظیفه بود. در سال 1373 من را فرمان‌ده قرارگاه سازندگى خاتم‌الانبیا کردند. در این سمت در پروژه‌هایی شرکت داشتم. مثلا راه‌آهن مشهد سرخس، گازرسانی به پنج استان مرکزی و غربی، ساخت سازه‌های عظیم دریایی خلیج‌فارس و نیز سد بزرگ کرخه که یکی از افتخارات مهندسی کشور است. در همین سال‌ها برایم مسجل بود که بى‌دانستن و بى آموختن نمى‌شود کارها را درست انجام داد. دانشگاه هم دیگر یک وظیفه بود. کار مى‌کردم و درس مى‌خواندم. رفته بودم دانشگاه تهران و کارشناسى ارشد جغرافیاى سیاسى مى‌خواندم. مى‌شد بروم در یک دانشگاه نظامى درس بخوانم. اما ترجیح دادم بروم دانشگاه تهران. در سال 1376 مقام معظم رهبرى فرمان‌دهى نیروى هوایى سپاه را به عهده‌ام گذاشتند. بدون تخصص که نمی‌شود کاری را پذیرفت. پس از ماه‌ها کار فشرده به فرانسه رفتم و امتحان خلبانى ایرباس را دادم تا مطمئن شوم که این مدرک را هم با تلاش گرفته‌ام نه مثلا با اسم قالیباف یا فرمان‌ده نیرو. هنوز هم خلبان ایران ایر هستم و پرواز می‌کنم. در نیروى هوایى سپاه سعى کردم خدمت کنم. پیش از من کارهاى بسیارى کرده بودند و لازم بود کارهاى دیگرى هم در ادامه انجام شود. سعى کردم اتفاق‌هاى خوبى در نیرو رخ بدهد. در زمینه‌های ترابری هوایی به دست‌آوردهای خوبی رسیدیم. هم‌زمان در کنکور دکترى هم شرکت کردم و در دانشگاه تربیت مدرس پذیرفته شدم. عنوان تز دکتریم «بررسی سیر تکوین نهادهای محلی ایران در دوره‌ی معاصر» بود. در سال 1379، مقام معظم رهبرى فرمان‌دهى نیروى انتظامى را به عهده‌ام گذاشتند. نحوه‌ى حضورم در آن‌جا و نیز تغییراتى که در نیروى انتظامى در آن دوره ایجاد شد نیز نیاز به گفتن ندارد. مردم خود شاهد بوده‌اند و دیده‌اند. من هم وقتی می‌دیدم پلیس با مردم دوست شده و منزلتی پیدا کرده و مردم اسمم را گذاشته‌اند پلیس مهربان، خوش‌حال می‌شدم. راه‌اندازی پلیس 110 هم در این دوستی بی‌تأثیر نبود. حالا پلیس مجهز و منظم، شایسته‌ی اعتماد مردم بود. در سال 1380 در همان زمان فرمان‌دهى نیروى انتظامى از تز دکتریم دفاع کردم و دکتریم را گرفتم، بعد از آن کار تدریس در دانشگاه هم به کارهاى دیگرم اضافه شد. این هم غنیمت بزرگى بود. هم در فضاى آکادمیک حضور داشتم و هم با نسل جوان دانش‌جو مستقیم سر و کاری داشتم. سال 83 آقای خاتمی مرا نماینده‌ی خودش و رییس ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز کرد. می‌شد مثل خیلی‌ها فقط هفته‌ای یک بار جلسه بروم و تمام. دلم نمی‌آمد ولی. دست به کار شدم. در فاصله‌ی اشتغالم در این سمت تا استعفا که زیاد طول نکشید، قاچاق سیگار را تقریبا از بین بردیم. دادگاه ویژه‌ی جرایم قاچاق کالا و ارز را راه‌اندازی کردیم. پرونده‌های مهمی را در این دادگاه بررسی کردیم؛ فرودگاه پیام، قاچاق خودرو. عاملان چند قاچاق بزرگ را هم که به جاهای مقتدری وابسته بودند کشاندیم به همین دادگاه. باید راه جدیدى براى بودن در خدمت مردم پیدا مى‌کردم. راستش همیشه معتقد بوده‌ام که مردم خدمت‌گذار تنبل و پرمدعا لازم ندارند و نمى‌خواهند. اگر بخواهى خدمت‌گذارشان باشى باید دائم در تلاش باشى و جایى را پیدا کنى که نوک حمله و محل نیاز است و توان بودن در آن‌جا را در خودت فراهم کنى. دیدم مردان بزرگ و خوبى در کارهاى نظامى و انتظامى هستند و دیگر نیازى به حضور من در این عرصه نیست. انتخابات ریاست جمهورى نیز نزدیک بود. رفتم و از کارهاى نظامى و انتظامى کناره گرفتم. مردم در نهایت خدمت‌گذار دیگرى را پذیرفتند و این براى من هم پیامى بود. گفتم که، باید دائم در تلاش باشى و جایى را پیدا کنى که نوک حمله و محل نیاز است و توان بودن در آن‌جا را در خودت فراهم کنى. فعلا در خدمت مردم شهر تهران هستم. اگر از من راضى باشند خدمت‌شان براى من افتخار است و اگر ناراضى باشند باز قالیباف است که باید برود و خودش را درست کند تا لایق خدمت به مردم باشد. مردمى که در طى ربع قرن گذشته بارها نشان داده‌اند که بهترین‌اند.

 

نوشته شده توسط حامد در ساعت موضوع دکتر قالیباف | لینک ثابت

 از این پس شما می توانید در این وبلاگ انواع کارت شارژ های ایرانسل، همراه اول و... را بصورت اتو شارژ(بصورت خودکار)  داشته باشید.

دیگر لازم نیست که بصورت دستی کد شارژ را وارد کنید.با این سیستم شما میتوانید کارت شارژ خود را بصورت امن دریافت کنید.

شما می توانید با این کار هم سیم کارت خود را شارژ کنید و هم از وبلاگ حمایت کنید.

جهت دریافت شارژ کلیک کنید.

 

نوشته شده توسط حامد در ساعت موضوع کارت شارژ ایرانسل، همراه اول، تالیا و... | لینک ثابت

« مداحی های اربعین حسینی »

اربعین 90

1. حاج محمود کریمی
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	وقتی که دست تو روی سرم میاد (جدید)			1,114	0:03:39
2	اربعینی از تو جدا مانده (جدید)			3,418	0:11:38
3	راه محبین علی روشن است (جدید،در مورد شهید احمدی روشن)			1,440	0:04:04
4	نگاه گریه داری داشت زینب (جدید)			2,729	0:09:17
5	چهل روزه که دارم میمیرم برات (جدید)			3,571	0:12:10
6	خواهر نگو خاکستر خواهر می آید (جدید)			1,205	0:03:24
7	درد ها می چکد از حال و هموای سفرش (جدید)			2,457	0:06:58
8	یه عده می دونی کجا؟ یه عده حالا کربلا (جدید)			2,930	0:08:19
9	از امام این به چه منوال گذشت (جدید)			995	0:02:48

2. حاج سید مهدی میرداماد
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	مرغ دلم بسمل بی بال بود (جدید)			3,450	0:09:47
2	چهل روزه که تو ماتم تو عزادارم (جدید)			1,406	0:03:59
3	هر آنچه از من خواستی با کاروان آورده ام (جدید)			1,298	0:03:40
4	میرسد از راه ولی آه (جدید)			1,875	0:05:19

3. حاج عبدالرضا هلالی
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	الیوم یوم الاربعین (جدید)			2,280	0:06:28
2	اربعینه سر خاکِ روضه خون خواهرته (جدید)			1,929	0:05:28

 

4. کربلایی ابراهیم رحیمی
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	یه اربعین گذشته و اون شبای بی سپیده (جدید)			1,652	0:04:42

 

اربعین 89

1. حاج محمود کریمی
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	ای برادر قیام کن از خاک			3,019	0:09:18
2	دست و پایم کبود چشم تار و ...			3,057	0:10:24
3	گرچه سرتاسر سفر بک سر از یک قافله...			3,038	0:09:51
4	ناز و مهر،مهر ورزان از نگاه زینب است			1,018	0:04:19
5	عشق اگر عشق است سر گردان راه زینب است			4,426	0:18:52
6	اگر چه پای فراق تو پیرتر گشتم مرا ببخش			4,040	0:17:13
7	شمع دلم بی سر شده			4,902	0:20:53
8	تو امام آل پیغمبر دختر فاطمه عالمه‌ی مادری			1,686	0:07:10
9	اگر چه شعله کشیدی تمام هستم			1,748	0:07:26
10	با یاد و یاس و لاله دارم یه دنیا ناله			3,035	0:09:46
11	باور نمی‌کنم که رسیدم کنار تو			2,045	0:07:46
12	ای شمس دلبری ای روح سروری  ای عشق مادری			958	0:02:43

 

2. محمد طاهری
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	شعر و روضه			3,476	0:04:12
2	منو جدا شدن از کوی تو خدا نکند			2,758	0:13:46
3	حسین جان ز راه دور آمد زینب			5,163	0:28:27
4	صلي الله علی الباکين علی الحسين			5,158	0:12:59

 

3. عبدالرضا هلالی
ردیف	موضوع	پخش	اجرا	حجم (KB)	زمان
1	شعر و روضه			3,476	0:09:52
2	یا ابن زهرا مولا			2,758	0:07:49
3	یا حبیبی یا حسین نورعینی یا حسین			5,163	0:11:00
4	اگر چه غصه دارد آه دارد			5,158	0:10:59
5	ذکر حسین			5,155	0:10:59
6	وسط سینه من نوشته بین‌الحرمین			5,185	0:11:03

  اربعین

 

نوشته شده توسط حامد در ساعت موضوع اربعین حسینی | لینک ثابت